Skip to content

Categorische archieven: De snijtafel

Verlichting en uitbuiting

Steun De snijtafel. Ga naar desnijtafel.nl of naar onze pagina op Patreon. In een Volkskrant-column stak Erdal Balci de loftrompet over de unieke Westerse zelfkritiek, die volgens hem voortkomt uit een magische band tussen de grote denkers en het gewone volk. Het is de zelfkritische houding van de Nederlander, die maakt dat hij zich bijvoorbeeld […]

Naïef?

Deze maand in De snijtafel bespreken Ewout Jansen en Kasper C. Jansen een item van Nieuwsuur over ‘het uploadfilter’ dat het Europees Parlement zou hebben ingevoerd om arme artiesten (of toch hun rijke opdrachtgevers?) te beschermen tegen YouTube en Facebook. Dit terwijl ‘tegenstanders’ tevergeefs ‘ophef’ veroorzaakten over de teloorgang van ‘het vrije internet’. In een […]

Van het lege graf naar het vliegend paard

Onlangs bekeerde de voormalige PVV-woordvoeder Joram van Klaveren zich tot de islam. Critici grepen deze gebeurtenis begrijpelijkerwijs aan om te wijzen op Van Klaverens eerdere politieke veroordeling van de religie die hij nu omarmt. Zo ook Matthijs van Nieuwkerk en Özcan Akyol, die Van Klaveren confronteerden met zijn PVV-verleden in De Wereld Draait Door. Zelf […]

Begin (en eindig) bij jezelf

In haar NRC-column sloot wetenschapper Louise Fresco zich aan bij een opmerkelijke trend door zich uit te spreken tégen de klimaatspijbelaars. Ze deed dit letterlijk en figuurlijk uit de hoogte: bij monde van meerdere ‘weergoden’, die het aardse spektakel meewarig gadeslaan. Volgens Fresco’s goden zijn de scholieren passief, pessimistisch en hypocriet. Ze zouden bij zichzelf […]

Satire met voetnoten, maar dan voor de grap

Eén van de populairste items van Zondag met Lubach is het offensief tegen de voedingsadviezen van The Green Happiness. Arjen Lubach (of toch zijn schrijversteam?) beweert dat het boek Your 50 Days Of Green Happiness van Tessa Moorman en Merel Von Carlsburg bol staat van de ‘trijf’, net als alle hippe dieetboeken trouwens. Ewout Jansen […]

Overkill

Eind vorig jaar verscheen Anouks eerste Nederlandstalige album, met een titel die lijkt te anticiperen op negatieve reacties: Wen d’r maar aan. Er kwam inderdaad harde kritiek, met name van Gijsbert Kamer in de Volkskrant, die klaagde over ‘knullige rijmelarijen’. Maar andere recensenten waren positiever en de cd bereikte ook ‘gewoon’ de eerste positie in […]