Skip to content

Ongeacht de boodschap

Wat als talentenjachten een kritische jury hadden? De snijtafel inspecteert een bløffiaanse wasmachine vol met ingewikkelde kledingstukken… die van jou of mij kunnen zijn.
Fragmenten: Maaike Ouboter – Dat ik je mis, in het programma De Beste Singer-Songwriter Van Nederland op 27 mei 2013; The Beatles – Help! (1965).

5 commentaren

  1. Erwin B. schreef:

    Aangenaam en vermakelijk. Ik leer steeds iets bij over tekstinterpretatie en consistentie in schrijven.

    Voor jullie analyse had ik de tekst opgevat als gericht tegen een dwingende emotie/herinnering die je ongevraagd blijft lastigvallen. Dat overheersende element van verdriet of gemis dat je maar niet met rust laat. En waar oud verdriet mee verknoopt raakt.

    Dat is alleen maar onhandig. Tegelijk moet de herinnering wel beschikbaar zijn, op aanvraag en als er behoefte aan is. Troost op bestelling, verdriet zonder nadelen.

    Na jullie analyse zie ik dat de tekst zo diffuus is, dat je er alle kanten mee op kunt. En heb ik gelachen.

    Hopelijk snel meer!

    woensdag 13 november 2013, om 10:37 | Permalink
  2. Piet Lut schreef:

    Op 3:40 wordt gezongen: ‘Laat me los, ik moet nu alleen.’

    Ik vat de strekking ervan op als gericht aan een gedachte(!) aan de gemiste, sterk op de voorgrond – in haar hoofd – aanwezig. Een gedachte die haar stuurt, of welk ander werkwoord dan ook, gebruikt in het lied.

    Ze wil, zoals ik het zie, afscheid nemen van die gedachte en niet van de feitelijke persoon zoals de heer Lieuwma suggereert. Deze is immers, inderdaad, al afwezig.

    Hoe denkt men, Michiel in het bijzonder, hierover?

    maandag 30 december 2013, om 13:00 | Permalink
  3. paul schreef:

    Ik vind dat jullie hier de plank volledig mis slaan.
    De me vormen wijzen op het ik-gerichte van de rouw, waarbij je je totaal afgesloten en buitengesloten voelt van de wereld om je heen. De rouw vormt een glazen muur om je heen.
    Die kooi is een betekenis laag die jullie missen.
    Ten tweede:
    In de rouw zit de dubbelzinnigheid van het verder willen en het moeten loslaten, het weten dat je ook verder moet met je leven en anderzijds het willen vasthouden van de ander, de geur, de gedeelde ervaringen, de onopgeloste conflicten.
    Ik vind dat de tegenstrijdigheid van deze emoties juist heel mooi in dit lied verwoord wordt.
    Het is een beetje pijnlijk dat jullie analyse een vertoon van gelijkhebberigheid wordt, waarbij jullie niet proberen kritisch naar je eigen en elkaars beleving of analyse van de tekst te kijken. Je moet altijd openhouden dat je iets mist omdat je de ervaring niet kent. En dat vind ik nog wel het kwalijkste, dat die mogelijkheid niet bij jullie opkomt. Pas op voor de hoogmoed.

    dinsdag 28 januari 2014, om 16:36 | Permalink
  4. Rick schreef:

    ‘Het lijkt een moedwillige afwijking van de taalregels om ons in verwarring te brengen, zodat wij het opgeven om na te denken over deze tekst en gewoon gaan voelen.’
    Geweldig!! :-)

    donderdag 1 mei 2014, om 08:27 | Permalink
  5. Hannah schreef:

    Volgens mij heeft Maaike O. zich bij het schrijven van dit lied laten inspireren (ik druk mij zacht uit) door het prachtige ‘Lente me’ van Toon Hermans. Dat lied ontroert me zeer. Het lied van Maaike niet. Ik vind het een slechte namaak.

    donderdag 1 mei 2014, om 20:03 | Permalink