Skip to content

Binnenstebuiten

Eindelijk wordt BLØF begrijpelijk. Maar wat begrijpen we?

Bronnen: Mannenharten (BLØF & Nielson, 2013); I Never Said I Was Deep (Jarvis Cocker, 2009); Marie (Randy Newman, 1974); Nergens goed voor (De Dijk, 1989), Runaway (Kanye West, 2010).

Eén commentaar

  1. Lot schreef:

    slachtofferisme in de liefde – een kleine muzikale bespiegeling

    Beste mannen van de snijtafel,

    Met veel plezier keek ik naar de wijze waarop jullie de lamlendige en halfhartige liedteksten van Bløf/Nillsson en bijbehorende mannenharten fileerden. Iedere video-clip waarin de ogen van Daan Schuurmans en het kale hoofd van Pascal Janssen te langdurig in beeld is, zou een 21+rating moeten krijgen, of simpelweg door de esthetische censuurpolitie verboden moeten worden.

    Maar dit terzijde.

    Belangrijker lijkt mij het volgende: nieuwsgierig geworden door jullie beoordeling van het fenomeen mannen-schijneerlijkheid en slachtofferschap- in liefdesliedjes, liep ik voor de grap de eerste afspeellijst in de I-tunes langs.

    Het patroon Man is slecht, voldoet niet aan de eisen, hij laat het zelfs weten, met een lieve en ietwat schuldige en tegelijk twinkelende blik in de ogen, maar de rekening betaalt de wederpartij (we gaan nu uit van heteroseksueel, dus vrouw, object van- tijdelijke- liefde) is alleen al in deze kleine selectie veelvuldig (6x)aanwezig. Van Bobby Womack – Please Forgive my Heart, tot Johnnie Lennon’s Jealous Guy, Bebo&Cigala’s La Bien Paga, het is wel heel erg vaak hetzelfde verhaal.

    Wat is dat toch voor een strategie? Het opwekken van medelijden voor de onaangename karaktereigenschappen door de man, het ze evident maken in woorden, maar doorgaans in daden een ander signaal uitzenden door wel avances te maken, zodat wanneer de dame in kwestie vervolgens met informatie op zak toch in die gevarenzone stapt en na afloop kan worden nagegeven: ik ben toch eerlijk geweest over mijn gebreken, dus je wist waar je aan begon. Heeft dit iets met ingeslepen en onder de oppervlakte van onze gewoontes liggend katholicisme te maken? Het is in ieder geval ellendig en een beetje slap, dat oneigenlijke slachtofferisme.

    Een double bind van slachtofferschap en erg machtige manipulatie, die duidt op een ongezond rollenspel. Dat liefde spannender wordt door ongelijke machtsverhoudingen, misschien is het zo. Toch snap ik niet waarom het charmant wordt gevonden aan mannen als ze zich misdragen. En vrouwen het blijkbaar prettig en passend vinden om als optimistisch slachtoffer die ‘val’ in te lopen. Wat is dit voor een variant van de liefde.

    Ook Jarvis Cocker en Huub van der Lubben spelen met dat spel: eerlijk zeggen dat je niet deugt en dan niet deugen. Daarover transparant zijn, is niet veel schillen minder Babushka dan de kwalitatief minder elegante variaties van Pascal en Nillsson. Het is nog steeds de rekening bij de ander neerleggen, en geen verantwoordelijkheid nemen voor eigen gedrag. En er zijn blijkbaar genoeg mannen en vrouwen die het leuk vinden om zo het liefdesspel uit te spelen.

    Zou een liefde waarin beide partijen verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf en zorg voor de ander per definitie een zompig-neutrale eenheidsworst en daarmee o.a. een gebrek aan fijne liedjes & absolute onromantiek opleveren? Of is een wereld zonder oneigenlijk slachtofferschap potentieel even sprankelend en spannend? Ik ben er – eerlijk gezegd – werkelijk benieuwd naar, omdat ik af en toe wel eens zo’n wandelend dysfunctioneel charme-offensief tegen het lijf loop, en me dan geen raad weet, hoop dat de man in kwestie ‘zijn moeder gaat pesten in plaats van mij ‘ en vervolgens heel hard de andere kant uit ren.

    Graag jullie inzichten, twee mannen sterk. En ja, het klinkt als een soort ‘Lieve Lita’ column, maar gaat over belangrijke zaken en dit onderwerp verdient meer stof!

    Goede groet,
    L

    vrijdag 12 december 2014, om 22:15 | Permalink